προσπάθεια του John LeCarre και δεν ξεφεύγει από το ύφος των τελευταίων μυθιστορημάτων του. Προκειται για ένα ιδιαιτέρως δυνατό πολιτικό μυθιστόρημα για την κατάσταση στην μεταποικιακή Αφρική και το ρόλο των ξένων δυνάμεων σε αυτή. Και όλα αυτά μέσα από τα μάτια του Σάλβο, ενός ιδιαίτερα χαρισματικού διερμηνέα, πρωτάρη στις μυστικές υπηρεσίες αλλά μάλλον υπερβολικά αφελή για το χώρο.Γνώμη: Ο Philip Roth γοητευμένος από τη γραφή του Le Carre χαρακτήρισε το Missionary Song ως το καλύτερο μυθιστόρημα των τελευταίων 20 ετών. Δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του Roth παρότι προφανώς πρόκειται για εξαιρετικό κείμενο. Συναρπαστική πλοκή, γρήγορη εξέλιξη και αμείωτο το ενδιαφέρον για τον αναγνώστη. Έπιασα τον εαυτό μου να κλείνει 2-3 φορές το βιβλίο από το άγχος μου για το τι μπορεί να συμβεί στον ήρωα, αλλά προφανώς δεν κρατήθηκα και συνέχισα αμέσως.
Η αφηγηματική ικανότητα του Le Carre είναι πραγματικά σπάνια και είναι κρίμα που στην Ελλάδα είναι τόσο παρεξηγημένος και κατατάσσεται στην υποτιμητική "φτηνή" κατασκοπευτική λογοτεχνία. Το ότι έχει μια ψύχωση με τον Ψυχρό πόλεμο και τις μεθόδους του είναι γεγονός, αλλά τα τελευταία του μυθιστορήματα είναι καθαρά πολιτικά. Ο "Επίμονος Κηπουρός" ήταν μια σαφής καταγγελία για την δράση των φαρμακοβιομηχανιών στην Αφρική, οι "Απόλυτοι Φίλοι" στόχευαν το "φαντασμα της τρομοκρατίας" στην Ευρώπή και τη συμμετοχή των Μυστικών Υπηρεσιών στη διαμόρφωσή του, και τέλος το Τραγούδι της Ιεραποστολής που αναφέρεται στην κλοπή του φυσικού ορυκτού πλούτου της Αφρικής από ανώνυμα δυτικά συνδικάτα και τη διατήρηση των εμφύλιων συρράξεων με τεχνητά μέσα.
Συμπέρασμα: Σίγουρα διαβάζεται ευχάριστα και σου κινεί το ενδιαφέρον να δεις το πρόβλημα της Αφρικής με άλλο μάτι, αλλά να πω την αλήθεια μου κε Roth, μάλλον οι "Απόλυτοι Φίλοι" μου άρεσαν περισσότερο.
